Pomoce dydaktyczne

Kup w naszej księgarni HEKSY EDUKACYJNE

Heksy edukacyjne, czyli sześciokąty do pracy w klasie szkolnej

Zestaw zawiera 60 sześciokątów (heksów) wielokrotnego użytku. Praca z jedną klasą wymaga użycia około 60 heksów. Produkt dostępny z markerem suchościeralnym

Propozycje wykorzystania heksów

  • Nauczyciel przygotowuje sam lub wraz z uczniami zestaw około 12 haseł do jednego tematu.
  • Hasła zapisywane są suchościeralnym flamastrem na heksach.
  • Dzielimy klasę na 5-6-osobowe grupy. Każda grupa otrzymuje zestaw tych samych 12 haseł. 
  • Na polecenie nauczyciela grupa układa z heksów mozaikę w kształcie plastra miodu. Uczniowie kolejno dokładają heksy, uzasadniając, jak wybrane hasło wiąże się tematycznie z hasłami umieszczonymi na sąsiednich polach. Ważne są powiązania, a nie wybór hasła.

 Można dodać kilka heksów bez haseł, aby uczniowie w trakcie wykonywania zadania mogli wpisać na nie pasujące im hasła dodatkowe.

Zadanie w trakcie jego wykonywania staje się coraz trudniejsze, gdyż nowy heks może przylegać do kilku już ułożonych i dodający go uczeń musi uzasadnić wszystkie połączenia.

  • Powstaje mapa powiązanych ze sobą pojęć, która może służyć jako mapa myślowa podsumowująca lekcję.

Heksy można stosować na każdym etapie lekcji:

  • Na początku – nawiązanie do dotychczasowej wiedzy uczniów i nadbudowywanie na niej nowych informacji.
  • W środku – monitorowanie postępów uczniów oraz dostosowywanie tempa nauki i metod nauczania do możliwości uczniów.
  • Na końcu – refleksja i podsumowanie tematu.

Korzyści wynikające z pracy z heksami

Uczniowie:

  • poddają głębszej refleksji to, czego się uczą,
  • uzasadniają swoje zdanie,
  • słuchają się wzajemnie,
  • sami znajdują hasła związane z danym tematem,
  • współpracują w grupie.

 Nauczyciel:

  • monitoruje pracę uczniów,
  • pozyskuje informację, co już uczniowie na dany temat wiedzą,
  • pozyskuje informację, czego uczniowie się nauczyli,
  • pozyskuje rzetelne wskazówki dotyczące dalszego nauczania.
Kup w naszej księgarni KOSTKI METODYCZNE

Dwie kostki metodyczne to pomoc w rozpoczynaniu i podsumowaniu lekcji. Pierwszą polecamy do wykorzystania na początku lekcji, gdy wprowadzamy nowe zagadnienie i chcemy się dowiedzieć, co już uczniowie na ten temat wiedzą, by nadbudowywać na tym nową wiedzę. Druga - służy do refleksji uczniów na temat tego, czego się nauczyli i do podsumowania lekcji.

 Kostki można stosować w różny sposób, my rekomendujemy następujący sposób:

  • Prosimy jednego z uczniów, aby rzucił kostką, i odczytał na głos pytanie*
  • Polecamy uczniom, aby zastanowili się nad odpowiedzią na to pytanie w parach.
  • Wybieramy losowo kilkoro uczniów do udzielenia odpowiedzi na to pytanie.

*Jeśli wypadnie Logo SUSa, uczeń sam wybiera pytanie, które chciałby zadać koleżankom i kolegom.

Kostka niebieska – DOBRY POCZĄTEK

 Pytania na ściankach kostki:

  1. Co cię zainteresowało w tym temacie?
  2. Jak wytłumaczysz innemu uczniowi, dlaczego ten temat jest ważny?
  3. O czym, twoim zdaniem, będzie ta lekcja?
  4. Jakie masz pytania związane z tym tematem?
  5. Co już wiesz na ten temat?
  6. Logo Szkoły Uczącej Się

Zasady skutecznego uczenia się mówią, że człowiek uczy się znacznie lepiej, gdy wiedza nowa „dokleja” mu się do tego co już zna. Dzięki niebieskiej kostce nauczyciel może nawiązać do tego, co już uczniowie wiedzą i dzięki temu efektywniej nauczać.

 Kostka czerwona – PODSUMOWYWANIE

 Pytania na ściankach kostki:

  1. Czego jeszcze chcesz się dowiedzieć na ten temat?
  2. Jak, twoim zdaniem, najlepiej nauczyć kogoś  tego tematu?
  3. Co z tego tematu jest dla ciebie ważne?
  4. Jak zastosujesz ten temat  w życiu?
  5. Co z tego tematu powinniśmy zapamiętać?
  6. Logo Szkoły Uczącej Się

Czerwona kostka to okazja do refleksji uczniów nad tym, czego się nauczyli, jest również ważnym i niezbędnym elementem procesu uczenia się. Podsumowanie lekcji  razem z uczniami wspomaga proces uczenia się uczniów i nadaje mu sens oraz pomaga uczyć się od siebie wzajemnie. Podsumowanie buduje odpowiedzialność ucznia za uczenie się oraz zwiększa jego satysfakcję z tego procesu.

 Użyteczne uwagi:

  • Warto, aby to uczeń rzucał kostką, a nie nauczyciel. Warto również, aby uczeń rzucał kostką na forum klasy, a nie np. na ławce.
  • Trzeba losować ucznia, który rzuca kostką, aby każdy miał okazję to kiedyś zrobić.
  • Nie zalecamy zmieniania wylosowanego pytania. Każde z zamieszczonych pytań może pobudzić uczniów do refleksji. W przypadku wylosowania loga SUSa uczeń może wybrać inne pytanie z proponowanych na kostce lub wymyślić swoje własne.
  • Można nakleić na kostkę inne pytania i używać jej w innych celach, nie tylko na początku lub na końcu lekcji.
  • Kostka może być używana również w trakcie lekcji, gdy nauczyciel uzna, że warto poznać, co już uczniowie wiedzą lub czy cele lekcji są realizowane.
  • Kostki mobilizują nauczyciela do dostosowania nauczania do wiedzy uczniów oraz do znalezienia czasu na podsumowanie przez uczniów tego, czego się oni nauczyli.
Kup w naszej księgarni METODNIK

Metodnik ® to pomoc w nauczaniu, wspomagająca stosowanie oceniania kształtującego. Może być wykorzystywana na każdym poziomie nauczania i na każdym przedmiocie. Produkt dostępny w komplecie z markerem suchościeralnym. 

Opracowanie: Danuta Sterna

 

Metodnik zawiera w sobie kilka technik:

1. Światła – trzy kartki w kolorach: zielonym, żółtym i czerwonym.

 Uczniowie wystawiają odpowiedni kolor w celu samooceny i poinformowania nauczyciela:

  • zielony – daję sobie świetnie radę, wszystko rozumiem
  • żółty – mam pewne wątpliwości
  • czerwony – nic nie rozumiem, proszę o pomoc.

Najlepiej, gdy metodnik stoi podczas lekcji na ławce każdego ucznia, a uczniowie stale informują nauczyciela o stopniu opanowania tematu. Jeśli nauczyciel poleca uczniom dokonanie samooceny przy pomocy świateł, to może wykorzystać uzyskana informacje do wzajemnego nauczania. Może poprosić, aby uczniowie „zieloni” wytłumaczyli „żółtym” ich wątpliwości, zaś „czerwonym” sam może wytłumaczyć wszystko jeszcze raz. Innym wariantem tej techniki jest używanie tylko dwóch świateł: zielonego i czerwonego w celu  wyrażenia zgody lub jej braku. Dzięki technice świateł nauczyciel może mieć ciągłą i pełna kontrolę nad procesem nauczania, a uczniowie mogą w dowolnym momencie sygnalizować potrzebę pomocy.

2. Karty: A, B, C i D

 Nauczyciel zadaje uczniom pytanie z możliwością czterech (lub trzech) różnych odpowiedzi. Uczniowie po zastanowieniu się (najlepiej w parach) decydują, którą odpowiedź wybierają. Ważniejsze od decyzji wyboru jest konieczność uzasadnienia go i przedstawienia tego uzasadnienia innym uczniom. Dzięki tej technice uczniowie uczą się pracować w parach, podejmować i uzasadniać własne decyzje. Wymaga ona również od wszystkich uczniów zaangażowanie się w tematykę lekcji.

 3. Białe tablice

 Nauczyciel zadaje pytanie, a uczniowie piszą odpowiedź ścieralnym flamastrem na białej tablicy. Podnoszą swoją tablicę i nauczyciel ma obraz odpowiedzi całej klasy. Metoda zmusza każdego ucznia do udzielenia odpowiedzi, a nauczyciel widzi odpowiedzi całej klasy.

 4. Patyczki

 Na początku lekcji uczniowie oddają nauczycielowi patyczki ze swoimi imionami. Nauczyciel po zadaniu pytania losuje patyczek z imieniem ucznia, który ma odpowiedzieć na pytanie. Szczególnie jest to korzystna technika przy zadawaniu pytań wymagających przemyślenia  oraz gdy nauczyciel umożliwia uczniom na zastanowienie się nad odpowiedzią w parach. Wtedy udzielać odpowiedzi może jedna osoba z pary reprezentując dwójkę. Technika ta zapewnia różnorodność wyboru osób i mobilizuje każdego ucznia do poszukiwania odpowiedzi.

 5. Zakaz podnoszenia rąk

 Jest to karta przypominająca uczniom i nauczycielowi o umowie – niezgłaszania się do odpowiedzi przez podnoszenie ręki. Dzięki niej oraz zastosowaniu patyczków wszyscy uczniowie mobilizują się do poszukiwania odpowiedzi na pytanie nauczyciela. Bez tej umowy nauczyciel najczęściej pyta osoby, które same zgłaszają się do odpowiedzi. Karta pozwala bezgłośnie przypomnieć uczniom o wprowadzonej zasadzie.

6. Wyjściówki

  Na końcu Metodnika znajdują się kartki nazwane „wyjściówkami”. Stanowią one pomoc w zebraniu opinii uczniów na różne tematy, a w szczególności na temat tego, co wynieśli z lekcji. Zamieszone są też propozycje pytań, które może nauczyciel skierować do uczniów w celu uzyskania od nich wskazówek, jak powinien uczniów dalej nauczać:

  •  Co było dla mnie na tej lekcji najważniejsze?
  •  Co było zrozumiałe, a co nie?
  •  Jakie chciałbym/chciałabym zadać pytanie na ten temat?
  •  Czego chciałbym/chciałabym jeszcze nauczyć się na ten temat?
  •  Jaki powinien być nasz następny krok?
  •  Co mnie zaskoczyło?
  •  Co było dla mnie niejasne?
  •  Co mi pomagało mi się uczyć, a co przeszkadzało?
  •  Co chciałbym/chciałabym, jeszcze powtórzyć?
  •  Jaki temat chciałbym/chciałabym, jeszcze powtórzyć przed sprawdzianem?
  •  Co uda mi się zastosować w przyszłości i życiu?

Rekomendujemy zapoznanie uczniów z nowymi technikami przed rozpoczęciem pracy z Metodnikiem. Dobrze, aby uczniowie zdawali sobie sprawę i rozumieli, że nowe techniki mogą pomoc im w nauce. Najlepiej zachęcić uczniów do samodzielnej refleksji – dlaczego nauczyciel proponuje taką formę działania, co dzięki temu zyskuje klasa i każdy z nich. Może się zdarzyć, że uczniowie wskażą nam inne możliwe zastosowania świateł czy patyczków. Dzięki rozmowie, w której mogą przedstawić swoje zdanie, czują się współodpowiedzialni za zmiany i chętniej w nich uczestniczą.

Opinie o metodniku:

Blog edukatora

Drugoklasista

SuperGirl

Zespól Szkół w Mikołowie.

Kup w naszej księgarni BELFEDAR - planszowa gra kooperacyjna

Planszowa gra kooperacyjna

Rozwijanie współpracy w grupie poprzez świetną zabawę!

Belfedar to planszowa gra kooperacyjna, która polega na współpracy między uczestnikami. Doskonale rozwija umiejętności społeczne – niezbędne do pozytywnego rozwiązywania konfliktów. Dzieje się tak poprzez zadania mające na celu: poznanie samego siebie oraz pozostałych graczy, rozwijanie szacunku do siebie i innych, kreatywne pomysły, a także wyrażanie i kontrolowanie emocji, słuchanie i współpracę…

Gra zawiera 246 zadań, w których wykorzystywane są różne środki wyrazu: gestykulacja, rysunek, gry słowne, pismo, ruch, śpiew… Aby z sukcesem ukończyć grę uczestnicy powinni ze sobą współpracować – ucieczka z twierdzy Belfedar do cudownego Królestwa Umenii możliwa jest jedynie dzięki zaangażowaniu wszystkich graczy.

Belfedar doskonale sprawdzi się w szkole: na lekcjach, zajęciach dodatkowych, w świetlicy, w bibliotece. Polecamy grę jako element integrujący uczniów, ale również inspirację do dyskusji nad ważnymi tematami. Grę można wykorzystać także do poprawy współpracy grup dorosłych i do dobrej zabawy z przyjaciółmi.

Liczba graczy: od 4 do 8

Wiek: od 10 lat

Czas gry: od 30 do 60 minut

Więcej informacji na grze można znaleźć na blogu gry: http://blogiceo.nq.pl/belfedar/